معمولاهمه ما شنا را ورزشي مفرح و عاري از هر خطر و آسيب ديدگي تصور مي كنيم . اين در حاليست كه سالانه بيش از 150000 نفر در سراسر جهان براي مداواي صدمات ناشي از شنا كردن( غير از خفگي) به مراكز درماني مراجعه ميكنند .اهمیت دیگر این ماجرا هنگامی است که زنان در حین حاملگی شنا میکنند .انجام ورزش شنا در حاملگی به انجام سادهتر زایمان و کنترل اضافه وزن در حین بارداری کمک کرده و با کاهش وزن خانم حامله در آب از صدمه به مفاصل زانو جلوگیری می شود.
در موارد خاصی باید از انجام ورزش اجتناب کرد و یا حتماً با نظر پزشک اقدام به این کار کرد. این موارد عبارتند از: تهدید به سقط که همراه خونریزی سه ماهه اول باشد و حاملگیهای چند قلویی و بیماری قلبی و ریوی شدید و احتمال زایمان زودرس که با کوتاه شدن طول دهانه رحم همراه است. زنان غير فعال مي توانند با اطمينان و به تدريج ورزش ائروبيک را در طول بارداري همچون پياده روي، دوچرخه سواري و شنا آغاز نمايند
اما فعاليتهايي که در آن خم شدن، پريدن، دويدن و پيچيدن واحتمال آسيب وجود دارد بايد پرهيز شوند.به مادر بايد توصيه شود تا از عينک شنا استفاده نمايد تا به هنگام اجراي شناي سينه و کرال سرش قدري پايين تر در آب فرو رود، در نتيجه خطر جراحت و آسيب به مهره ها کاهش مي يابد.
توصیه های زیر به خانم ها که حساسیت بیشتری در انجام حرکات ورزشی دارند , کمک میکنند تا از شنای خود نهایت لذت را برده و آرامش و سلامت پس از آن را تجربه کنند :
بل از شنا هميشه وقت كافي براي انجام نرمشهاي كششي همچنين گرم كردن اختصاص دهيد . تحقيقات نشان مي دهد عضلات سرد استعداد بيشتري براي آسيب ديدگي
دارند . جهشهاي درجا . نرمشهاي دوره اي درجا و پياده روي و دويدن براي 3 تا 5 دقيقه و بعد از اينها حركات كششي سبك (هر كشش بمدت حدودا 30 ثانيه ) مي تواند امكان مصدوميت را بشدت كاهش دهد.
شنا را درست و اصولي ياد بگيريد و هيچگاه سعي نكنيد به تنهائي شنا كنيد . به ياد داشته باشيد در مكانهائي شنا كنيد كه بواسطه حضور ناجيان غريق پوشش داده شده باشد .
شناگران تازه كار و افرادي كه شنا را بلد نيستند حتما بايد از جليقه نجات استفاده كنند. هرگز سعي در هنگاميكه دچار خستگي شديد . سرماخوردگي و يا گرمازدگي شده ايد شنا كنيد . از شيرجه زدن در آبهاي كم عمق پرهيز كنيد . هرساله هزاران نفر بر اثر اين امر دچار از كارافتادگي از ناحيه گردن و نخاع مي شوند. امكان وقوع همچنين صدماتي مي تواند در آبهاي كم عمق ويا آبهائي كه كدر هستند بسيار بيشتر باشد . حتما قبل از شنا كردن در استخرها از وضعيت كلي استخر از نظر عميق و كم عمق بودن مطمئن شويد . هم چنين اگر اگر قصد شيرجه زدن در استخر راداريد از كافي بودن عمق آن اطمينان حاصل كنيد . اگر از تخته شيرجه استفاده مي كنيد حتما از قسمت انتهائي مشرف بر استخر براي پريدن استفاده كنيد . دويدن بروي تخته . دورخيز كردن و پرشهاي مداوم به بالا و پائين ميتواند بسيار خطرناك باشد پس از شيرجه زدن و ورود به آب سريعا از محل زير دايو دور شويد تا هم دچار آسيبديدگي نشويد هم امكان شيرجه زدن را براي نفر بعد فراهم كنيد . بياد داشته باشيد هميشه يك نفر بايد از تخته شيرجه استفاده كند .اين بدين معنيست كه استفاده همزمان چند نفر بسيار خطرناك است . در هنگام شنا در آبهاي آزاد هيچگاهبا سر به امواج حمله نكنيد زيرا آب ممكناست داراي جريانهاي تحتاني و احيانا اشياء خطر آفرين مثل چوب . سنگ ويا … باشد .
هرگز بعد از طوفان در يك درياچه و يا رودخانه شنا نكنيد . اگر جريان نا آرام باشد امكان تقويت اين ناآرامي زياد است و اين يكي از نشانه هاي وقوع سيل است .
اگر قصد شنا در آبهاي آزاد را داريد بد نيست قبل از آن به اخبار هواشناسي توجه كنيد . شنا كردن در هواي مه آلود . طوفاني و باد شديد بسيار خطرناك است بهتر است بدانيد الكل و آب با هم سازگار نيستند . الكل نه تنها قدرت تشخيص را از انسان مي گيرد بلكه باعث كندي حركات شده و در بينائي نقصان ايجاد مي كند .اينها همه مهارت شناگر را كاهش داده و كار را براي شناگر سخت مي كند . با كمكهاي اوليه آشنا باشيد تا به شناگراني كه دچار آسيب ديدگي شده اند كمك كنيد .از اين آسيب ديدگي ها مي توان به بريدگي سائيدگي – خون مردگي – كبودي – ورم زانو – در رفتگي مفاصل – كشيدگي عضلات – رگ به رگ شدن و … نام برد . براي مقابله با هر حادثه اي آماده باشيد . نزديكترين مركزدرماني را بلد باشيد . بعيد نيست براي شناگران صدماتي جدي تر مثل ضربه مغزي - شكستگي استخوان هاي مچ انگشت ارنج و … اتفاق بيفتد .
ممکن است این خطرات در هنگام شیرجه رفتن پیش آید :
1. ورود بد به آب
2. برخورد به تخته یا سکوی پرش
3. فشار وارده به گوش ها
4.برخورد به کف استخر با عمق کم آب ویا اشیاء زیر آب
1. ورود بد به آب : معمولا آسیب های که در اثر برخورد ناشیانه با آب پیش می آید
جدی وخطر ناک نیست وممکن است چند لحظه سوزش در بدن ایجاد شود ولی در مدت کوتاهی بر طرف میشود . اگر پاها هنگام ورود به آب بیش از حد برگردد ویا زود تر از زمان لازم شیرجه رو بدنش را بطف بالا قوس دهد یعنی قبل از اینکه بدنش کاملا در آب فرو رودبطف سطح آب بیاید ممکن است ضربه شدیدی به مهره کمرش وارد شود .
2. برخورد به تخته یا سکوی پرش : به طور کلی صدماتی که در اثر برخورد با تخته یا سکوی پرش پیش می آید ، به ناحیه سر محدود میشود واین مسئله اغلب شامل شیرجه های گروه مهتاب (تو) وفرنگی می با شد که به علت خطای جدا شدن از سکو یا تخته پرش پیش می آید وگاهی بسیار جدی می باشد اما به ندرت اتفاق می افتد ، در حال جراهت وارده بر سررا باید جدی گرفت ودر صدد معالجه پزشکی بر آمد.
3. فشار وارده به گوش ها : افرادی که به زکام یا ناراحتی های گوش یا سرما خوردگی مبتلا هستند نباید به عمق سه متری آب بروند چون ممکن است که گوش داخلی دچار عفونت شده یا پرده صماخ گوش پاره شود . فشار آب همراه با عمق آب افزایش می یابد به طوری که سرعت افزایش آن برای هر فوت (3%متر ) حرکت به طرف پایین میباشد .
4.برخورد به کف استخر با عمق کم آب ویا اشیاء زیر آب : بزرگترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید میکند این است که از ناحیه سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل هایی که شناخته شده نمی باشند ، برخورد نماید . این مسئله در بسیاری موارد موجب فلج نسبی به علت آسیب دیدگی نخاع ودر موارد شدید منجر به مرگ خواهد شد . البته چنین اتفاقی به ندرت برای شیرجه روندگان در مسابقات پیش می آید زیرا عمق آب با قوانین ومقررات رسمی مطابقت دارد . عواملی که عمق این آب را تعیین میکند ومیتوان آن را مورد بررسی قرار داد عبارتند از :
ارتفاع قد ووزن شیرجه رونده وزاویه شیرجه نسبت به سطح آب .
ارتفاع قد شیرجه رونده : برای جلو گیری از صدمات نباید هیچ گونه شیرجه ای بطور عمودی (حتی در مورد لبه استخر ) اجرا گرددکه عمق آن کمتر از قد شیرجه رو در حالت کشیده یعنی بازوها در بالا ی سر قرار داشته باشد . زمانی که بدن به طرف کف استخر حرکت میکند ودر آب غوطه ور میشود، با نیروی پر تاب آب به طرف سطح مواجه می شود ونیروی حرکتی زیادی برای رفتن بیشتر به عمق آب نیازمند خواهد بود .
فاصله افت : اگر ارتفاع مشخص ومعینی را در نظر بگیریم ، همه شیرجه روندگان بدون توجه به وزن بدنشان با یک سرعت وارد آب خواهند شد . شتاب زمان ورود به آب فقط به فاصله افت بستگی دارد . از انجا که نیروی حرکتی فر آیند حجم وشتاب بدن در زمان ورود به آب است شیرجه رفتن از ارتفاع زیاد نیز شتاب لحظه ورود به آب را افزایش داده وآب برای خنثی نمودن نیروی حرکتی زیاد به عمق بیشتری نیازمند خواهد بود .
زاویه ورود وعمق آب : زمانی که از لبه استخر یا سکوهای پرش کم ارتفاع به درون آب شیرجه زده می شود می توان از هر زاویه ای از زاویه نزدیک به خط عمود گرفته تا زاویه نزدیک به خط افق وارد آب شد . وظیفه شیرجه رونده این است که قبل از هر اقدامی در جهت شیرجه رفتن به درون آب عمق آب را بررسی کند . پرش به طور عمودی با پا به درون آب سریعترین روش رسیدن به کف استخر است واین کار بهترین امتحان برای سنجش عمق آب میباشد . اگر عمق آب کم بود و امکان ورود عمودی به آب وجود نداشته باشد باید زاویه ورود به اب را متناسب با عمق آن تغییر داد .
اگر شیرجه رونده ای با زاویه 60 درجه نسبت به عمق آب شیرجه برود عمق آب باید 5 فوت 7 اینچ ( 70/1متر ) باشد واگر با زاویه 30درجه وارد آب شود به عمق 4 فوت (20/1 متر )نیاز می باشد واگر با زاویه 15 درجه شیرجه برود عمق 2 فوت
(61/0 متر ) نیاز میباشد .
با رعایت همه اینها شنای فرح بخشی خواهید داشت . مثل شکل زیر :
